Koncept savremenog malog gradskog muzeja koji pretenduje da bude najbolji u regionu, u sebi nosi želju za savremenošću, a istovremeno se prilagođava postojećem socio-ekonomskom kontekstu. Ovakav muzej bi predstavljao i savremenost i racionalnost, i dinamičnost i umerenost da bi bio privlačan svojoj zajednici a onda i širem okruženju. Izložbeni monohromatski prostor svojom čistoćom potpuno eliminiše bilo kakvu dekorativnost prostornih elemenata i na taj način oslobađa posetioca suvišnih podataka. Prostori u kojima preovlađuje materijalizacija drveta su prostori posebne namene u odnosu na glavnu postavku. Prostor suvenirnice-knjizare koja je potpunio obložena drvetom je međuprostor između poslednje izložbene sale i samog izlaza. Povezivanje specifičnih prostora velikim staklenim površinama muzej postaje jedna objedinjena celina.